แม้หวังตั้งสงบ จงพร้อมรบให้เสร็จสรรพ์

ขอฝันใฝ่ในฝันอันเหลือเชื่อ
ขอสู้ศึกทุกเมื่อไม่หวั่นไหว
ขอทนทุกข์รุกโรมโหมกายใจ
ขอฝ่าฟันผองภัยด้วยใจทนง

จะแน่วแน่แก้ไขในสิ่งผิด
จะรักชาติจนชีวิตเป็นผุยผง
จะยอมตายหมายให้เกียรติดำรง
จะปิดทองหลังองค์พระปฏิมา

ไม่ท้อถอยคอยสร้างสิ่งที่ควร
ไม่เรรวนพะว้าพะวังคิดกังขา
ไม่เคืองแค้นน้อยใจในโชคชะตา
ไม่เสียดายชีวาถ้าสิ้นไป

นี่คือปณิธานที่หาญมุ่ง
หมายผดุงยุติธรรมอันสดใส
ถึงทนทุกข์ทรมานนานเท่าใด
ยังมั่นใจรักชาติองอาจครัน

โลกมนุษย์ย่อมจะดีกว่านี้แน่
เพราะมีผู้ไม่ยอมแพ้แม้ถูกหยัน
คงยืนหยัดสู้ไปใฝ่ประจัญ
ยอมอาสัญก็เพราะปองเทิดผองไทยฯ

 

........ เพลงความฝันอันสูงสุด เป็นหนึ่งในบทเพลงพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวครับ เนื้อร้องนั้นแต่งโดยท่านผู้หญิงมณีรัตน์ บุนนาค ซึ่งได้แต่งขึ้นตามพระราชเสาวนีย์ในสมเด็จพระนางเจ้าฯพระบรมราชินีนาถ เมื่อคราวเสด็จพระราชดำเนินประทับแรม ณ พระตำหนักภูพิงค์ราชนิเวศน์ จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อราวพ.ศ. ๒๕๑๒ โดยตามพระราชเสาวนีย์นั้นมีความประสงค์ที่จะแสดงความนิยม ส่งเสริมคนดีให้มีกำลังใจทำงานเพื่ออุดมคติ เพื่อประเทศชาติ ในการนี้ ท่านผู้หญิงมณีรัตน์ได้แต่งบทกลอนตามพระราชเสาวนีย์โดยอาศัยแรงบันดาลใจจากการสังเกตพระราชอัธยาศัย พระราชจริยาวัตร ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงประพฤติปฏิบัติ อยู่ทุกเมื่อเชื่อวันไม่เสื่อมคลาย ซึ่งเมื่อสมเด็จพระนางเจ้าฯได้ทอดพระเนตรแล้ว ก็ทรงพอพระราชหฤทัยและโปรดให้พิมพ์บทกลอนนี้ลงในกระดาษการ์ดแผ่นเล็กๆ พระราชทานข้าราชการ ทหาร พลเรือน และผู้ทำงานเพื่อประเทศชาติ เตือนสติมิให้ท้อถอยในการทำความดี เพราะบ้านเมืองขณะนั้นยุ่งอลเวง น่าเป็นห่วงอนาคตของประเทศชาติต่อมา สมเด็จพระนางเจ้าฯพระบรมราชินีนาถ ได้กราบบังคมทูลขอให้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระราชนิพนธ์ทำนองเพื่อพระราชทานประกอบบทกลอนดังกล่าว พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจึงทรงพระราชนิพนธ์ทำนองขึ้นตามคำกราบบังคมทูล และกลายมาเป็นเพลงพระราชนิพนธ์"ความฝันอันสูงสุด" ดังที่เราได้ยินได้ฟังกันในทุกวันนี้.........

---

เคยอ่านพบข้อเขียนที่ระบุว่าบทร้อยกรองภาษาไทยซึ่งเป็นเนื้อเพลงความฝันอันสูงสุดนั้น เป็นการถอดความมาจากต้นฉบับภาษาอังกฤษของเพลง Impossible Dream จากละครเพลงเรื่อง "The Man of La Mancha (Don Quixote)"

The Impossible Dream

To dream ... the impossible dream ...
To fight ... the unbeatable foe ...
To bear ... with unbearable sorrow ...
To run ... where the brave dare not go ...
To right ... the unrightable wrong ...
To love ... pure and chaste from afar ...
To try ... when your arms are too weary ...
To reach ... the unreachable star ...

This is my quest, to follow that star ...
No matter how hopeless, no matter how far ...
To fight for the right, without question or pause ...
To be willing to march into Hell, for a Heavenly cause ...

And I know if I'll only be true, to this glorious quest,
That my heart will lie will lie peaceful and calm,
when I'm laid to my rest ...
And the world will be better for this:
That one man, scorned and covered with scars,
Still strove, with his last ounce of courage,
To reach ... the unreachable star ...